دفتر عشق

ماه من غصه چرا؟!

lnbook — Sat, 12 Jan 2008 12:53:18 GMT

ماه من غصه چرا؟

آسمان را بنگر كه هنوز بعد صد ها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبي پر از مهر به ما مي خندد

يا زميني را كه دلش از سردي شب هاي خزان

نه شكست و نه گرفت

بلكه از عاطفه لبريز شد و

نفسي از سر اميد كشيد

و در آغاز بهار دشتي از ياس سپيد زير پاهامان ريخت

تا بگويد كه هنوز پر از امنيت و احساس خداست

ماه من غصه چرا

تو مرا داري و من

هر شب و روز

آرزويم همه خوشبختي توست

ماه من دل به غم دادن و از ياس سخن ها گفتن

كار آن هايي نيست كه خدا را دارند

ماه من غم و اندوه اگر هم روزي مثل باران باريد

يا دل شيشه اي ات از لب پنجره ي عشق زمين

خورد و شكست

با نگاهت به خدا چتر شادي وا كن

و بگو با دل خود كه خدا هست خدا هست

او هماني است كه در تارترين لحظه ي شب

راه نوراني اميد نشانم مي داد

او هماني است كه دلش مي خواهد

همه زندگي ام غرق شادي باشد

ماه من غصه اگر هست بگو تا باشد

معني خوشبختي بودن اندوه هست

اين همه غصه و غم اين همه شادي و شور

چه بخواهي و چه نه ميوه ي يك باغند

همه را با هم و با عشق بچين

ولي از ياد مبر پشت هر كوه بلند

سبزه زاري است پر از ياد خدا

و در آن باز كسي مي خواند

كه خدا هست خدا هست و چرا غصه؟

ياد باد آن شب باراني...

lnbook — Fri, 28 Dec 2007 11:35:18 GMT

ياد باد آن شب باراني،

كه تو در خانه ي ما بودي.

شبم از روي تو روشن بود،

كه تو يك سينه صفا بودي.

رعد غريد و تو لرزيدي،

رو به آغوش من آوردي

كام ناكام مرا خندان

به يكي بوسه روا كردي.

باد،هنگامه كنان برخاست!

شمع، لبخند زنان بنشست!

رعد،در خنده ي ما گم شد!

برق،در سينه ي شب بشكست!

نفس تشنه ي تبدارم،

به نفس هاي تو مي آويخت.

عود طبعم به نهان مي سوخت

عطر شعرم به فضا مي ريخت!

چشم بر چشم تو مي بستم.

دست بر دست تو مي سودم،

به تمناي تو مي مردم،

به تماشاي تو خوش بودم.

چشم بر چشم تو مي بستم

شور و شوقم به سراپا بود

دست بر دست تو مي رفتم

هر كجا عشق تو مي فرمود!

از لب گرم تو مي چيدم،

گل صد برگ تمنا را.

در شب چشم تو مي ديدم

سحر روشن فردا را

سحر روشن فردا كو؟

گل صد برگ تمنا كو؟

اشك و لبخند و تماشا كو؟

آن همه قول و غزل ها كو؟

باز امشب شب باراني ست

از هوا سيل بلا ريزد

بر من و عشق غم آويزم

اشك از چشم خدا ريزد!

شاعري از جنس پرواز...

lnbook — Sun, 23 Dec 2007 13:25:01 GMT

شعر پايين كار خودم هستش كه خيلي دوست دارم نظرت رو در موردش بدونم

هواي شهر عشقبازي سرد است

رخ و رخسار شاعر زرد زرد است

به ياد خاطرات رفته از ياد

دلش خون است و قلبش پر زدرد است

نه شعرش مي دهد تسكين به حالش

نه باده مي تپد در قلب جامش

نگاهش خسته است و خيس باران

دلش آشفته رنگ است در فراقش

به زير نعره هاي وحشي باد

دلش از بي وفايي ها كرد ياد

قلم را سوي بي راه رها كرد

خودش بنشست و از دل ناله سر داد

ميان ناله ها سوي خدا شد

به سوي آسمان از تن جدا شد

قلم سنگين بود در كوله بارش

بدون آن جدا از ماسوا شد

از آن پس در فراز آسمان ها

چو ابري مي دويد تا بي كران ها

همان پرواز آخر دفتري شد

پر از اشعار رنگين از كمان ها

ببار اي سپيدي

lnbook — Sat, 22 Dec 2007 15:48:18 GMT

تو رنگ اميدي، ببار اي سپيد
دريغا كه من دور از آن آفتاب
كه آزادي اش خوانده ام
وز او تا ثريا جدا مانده ام
سري زير پر برده ام
نا اميد
گريزان ز گفت و شنيد
هم آواي برف است خاموشي ام
پس پرده هاي فراموشي ام
ببار اي سپيدي، ببار اي سپيد
مگر ناپديم كني ناپديد
كه در مرگ آن عشق والاي پاك
كسي نيست از من سيه پوش تر

سكسعاشقانهقالبوبلاگگلزارپرسپوليسعكس

كسكدجاواكدآهنگفيزيكروباترادانرپرپرهاهيچكسپيشروابليسبرادپيتلوپز